Dominik Pietrzak

Wyjście na odcinek Orlej Perci od Zawratu w stronę Koziego Wierchu, z wcześniejszym zaplanowaniem dojścia i zejścia. Ekspozycja i sztuczne ułatwienia wymagały pełnej koncentracji. Kościelec i Świnica to osobne cele, a nie punkty tego przejścia.

Powrót w Karkonosze: wodospad Kamieńczyka, Szrenica i Łabski Szczyt. Zapisałem trasę ponownie, bo każde przejście jest osobnym wspomnieniem.

Wrześniowy powrót w Bieszczady. Dłuższa pętla, wiele przerw i kilka szczytów zapisanych w jednej wycieczce.

Długie wyjście w rejon Rysów od Morskiego Oka. Najwyżej położony cel w moim paszporcie. Podejście i zejście wymagały dobrej kondycji i uwagi na skalistych odcinkach.

Bieszczady od Wołosatego: Tarnica, Krzemień, Halicz, Rozsypaniec. Zupełnie inne góry - żadnych skał, tylko trawiaste połoniny ciągnące się po horyzont. Wrzesień to tu najlepszy miesiąc: buki są już rude, a ludzi mało.

Połonina Wetlińska następnego dnia, na spokojnie. Grzbietem od Brzegów Górnych, obok Chatki Puchatka. Cztery godziny, z czego połowa to samo siedzenie i patrzenie.

Dwudniowa wycieczka w rejon Morskiego Oka i Doliny Pięciu Stawów. Osobno zapisałem datę początku i końca, żeby nocleg nie zniknął z historii. Widoki na stawy i Siklawa były najważniejszymi punktami wyjazdu.

Krótka wycieczka Doliną Strążyską do Siklawicy. W paszporcie zachowuję także małe spacery, nie tylko wysokie szczyty.

Babia Góra i widoki z odsłoniętego wierzchołka. W paszporcie zapisuję tę trasę osobno od łatwiejszych beskidzkich wycieczek; konkretny wariant wejścia wybieram po sprawdzeniu dostępności szlaków.

Spokojny spacer Doliną Chochołowską do schroniska na polanie. We wrześniu zapisałem widoki doliny i odpoczynek pod Bobrowcem; nie wchodziłem na jego szczyt.

Trzy Korony i zamek pieniński. Na Okrąglicy platforma widokowa wisi nad Dunajcem prawie czterysta metrów - widok na przełom jest najlepszy w całych Pieninach. Zejście do Sromowiec i przeprawa na drugą stronę.

Wysokie Skałki, najwyższy szczyt Pienin, od Szczawnicy przez Jaworki. Wąwóz Homole na końcu trasy - kilkaset metrów między pionowymi ścianami, po dnie potoku. Trasa dużo spokojniejsza niż Trzy Korony, a moim zdaniem ładniejsza.

Śnieżka od Karpacza. Długi dzień w Karkonoszach; najmilej wspominam widoki ponad lasem i odpoczynek po zejściu. Wyjście na grzbiet planowaliśmy po sprawdzeniu pogody.

Szklarska Poręba, Wodospad Kamieńczyka, potem Szrenica i Łabski Szczyt. Wodospad ogląda się z dołu, ze szczeliny - to najlepsze pół godziny na tej trasie. Grzbietem wracaliśmy już w chmurze.

Szczeliniec Wielki. Labirynt szczelin na szczycie jest ciaśniejszy, niż się wydaje na zdjęciach - w Piekiełku trzeba się przeciskać bokiem. Wodospady Pośny po drodze, w sierpniu skromne. Weszliśmy przed ósmą i to była dobra decyzja, o jedenastej były już kolejki na schodach.

Błędne Skały - druga połowa tego samego pomysłu co Szczeliniec, tylko bez tłumu. Szedłem sam, we mgle, i przez godzinę nie spotkałem nikogo. Nie zapisałem dnia, pamiętam tylko, że było zimno.

Wielka Sowa - pierwsze prawdziwe wyjście w góry. Krótko, niecałe trzy kilometry z Sokolca, ale wieża widokowa na szczycie robi robotę: przy dobrej widoczności widać stąd Śnieżkę i Ślężę naraz. Od tego się zaczęło.

Ślęża - góra, która stoi sama pośrodku równiny i przez to wygląda na wyższą, niż jest. Kamienne rzeźby przy szlaku, o których nikt do końca nie wie, skąd się wzięły. Cztery godziny spokojnego chodzenia.